یار غمخوار

گاهی توی زندگی محبت زیادی کردن به قول دکتر شریعتی عزیز میشه اسراف محبت.نمیدونم تا حالا واستون پیش اومده یا نه که گاهی سعی کرده باشید توی یه جمع دوستانه محبت بی دریغتون رو نثار فرد یا افرادی بکنید که لایق اون نیستن؟!...حتی گاهی ممکنه بر خلاف سایر اطرافیانتون به جای اینکه توی یه جمعا یا مکانهای خاص بیشتر به فکر خوشگذرونی و رفاه خودتون باشید بیشتر حواستون به بقیه باشه و نگران وضعیتشون...

اما شاید به جرات بتونم بگم حدود نود درصد ما آدما قدر محبت بقیه رو نمیدونیم و تا کسی زیاد حواسش بهمون باشه به جای قدر شناسی و تشکر ازش احساس میکنیم طرف پیله شده و یا شاید میخاد فهمیدگیشو به ما نشون بده و واسه همین هی ازش دور میشیم و شروع به آزارش میکنیم

هر چه طرف میخاد محبت کنه ما ناز میکنیم زن و مرد هم نداره ها تو این فقره گاهی بعضی اقایون روی خانوما رو سفید میکنن ...

اما کاش میدونستیم اون ادمایی که همش نگران دیگرانن همش غم دیگران رو غم خودشون میدونن همون ادمایی که میخان همش مراقب بقیه باشن ادمای احساساتی هستن که روح لطیفی دارن و زود میشکنن ممکنه شکستنشونم بی صدا باشه اما بد میشکنن و اونوقته که ممکنه تا قیامت داغ اون شکستن روی قلبشون بمونه و ....

ببخشید اگه مطلبم زیاد جالب نشده ....

" />