شیطان بوق

شیطان/

اندازه یک حبّه قند است/

گاهی می افتد توی فنجانِ دلِ ما/

حل می شود آرام آرام/

بی آنکه اصلا ً ما بفهمیم/

و روحمان سر می کشد آن را/

آن چای شیرین را/

شیطان زهرآگین ِدیرین را/

آن وقت او

خون می شود در خانه تن/

می چرخد و می گردد و می ماند آنجا/